Lieve Anita,
Ik zie ons nog zitten, daar als vrijwilligers in het hospice. Twee totaal verschillende vrouwen — en toch vanaf het eerste moment die klik. Ik was meteen geraakt door wie jij was: je humor, je eerlijkheid, je recht-door-zee zijn. Jij was echt een vrouw naar mijn hart.
Ook toen we ieder weer onze eigen weg gingen, bleef je dichtbij. Gewoon… omdat dat zo voelde. Elkaar toevallig tegenkomen in de supermarkt of ergens op straat, en dan die gesprekken die altijd nét even dieper gingen. Dat was jij.
En toen kwam je bericht. “Annelies, ik heb slecht nieuws…” Ik weet nog precies hoe dat binnenkwam. En tegelijk ook zó jij, hoe je ermee omging. Regie houden. Vooruitkijken. Zelf bepalen. Dat je mij vroeg om je te helpen… dat zal ik altijd met me meedragen. Het voelde als een groot vertrouwen — en dat was het ook.
Die avond met z’n vieren… ik kijk er met zoveel warmte op terug. Jij, zo helder, zo duidelijk, zo krachtig in wat je wilde. Maar ook zo liefdevol naar Dian en Robert. “Mijn kinderen moeten gewoon mijn kinderen kunnen zijn,” zei je. Dat typeerde jou misschien wel het meest.
In de tijd daarna las ik je woorden, je berichten, je columns. Tussen de regels door voelde ik wat er speelde. Je was al langzaam afscheid aan het nemen, op jouw manier. Bewust. Liefdevol. Met aandacht.
En toen die laatste week… Wat ben ik dankbaar dat ik er toen mocht zijn. Die avond samen — het was niet zwaar, het was… bijzonder. Bijna licht. Alsof alles klopte. We bespraken alles: hoe het zou gaan, wat er moest gebeuren, hoe jij het wilde. En jij zat daar, zo rustig, zo zeker.
Dat je de volgende dag nog je rouwkaart goedkeurde… en hoe trots je was. Dat vergeet ik nooit meer.
Toen ik wegging en je vertelde hoe dankbaar ik was dat ik dit voor je mocht doen, voelde ik zo sterk: dit is goed. Die knuffel… daar zat alles in.
Op de fiets naar huis kwamen de tranen, maar ook een glimlach. Want eerlijk is eerlijk — dit was zó Anita.
De dag dat je ging… De rust die er was. De liefde om je heen. Het klopte. Alles klopte.
En daarna… jou thuis, in je eigen woonkamer. Precies zoals jij het wilde. De mensen die langskwamen, de verhalen, de warmte — het was zo voelbaar hoeveel je betekend hebt.
En ja… dat moment met de kist via het keukenraam. Ik weet zéker dat jij daar het hardst om had gelachen.
Lieve Anita,
wat ben ik trots dat ik een stukje met je mee heb mogen lopen.
Wat ben ik dankbaar dat ik dit samen met jou en je kinderen heb mogen doen.
Het prachtige beeldje, wat ik samen met het handgeschreven kaartje een week na je overlijden
kreeg, herinnert me elke dag aan onze bijzondere vriendschap.
Je zit voor altijd in mijn hart.
En een beetje van jou neem ik altijd met me mee.
– Websites met impact