De dood; voor heel veel mensen een moeilijk, beladen en lastig
onderwerp. Maar waarom? 
Vaak komt er van families de opmerking: “ Ik weet eigenlijk 
helemaal niet wat de wensen zijn”… 
Mijn antwoord is dan steevast: “Wat jammer …” 
Waarom denken mensen pas na over hun afscheid als ze een
slecht bericht hebben gekregen van de arts uit het ziekenhuis?
Waarom gaan ze er pas over nadenken als ze bij een uitvaart
zijn geweest en hebben gezien hoe ze het willen, of juist niet
willen?
En nee, je hoeft het niet pas te doen als je in je laatste
levensfase zit.
Slechts 1 op de 3 stellen weet elkaars wensen. Weet jij het van
je geliefde? Ik heb een voorstel:
Laat de tv deze week eens een avondje uit en ga onder het
genot van een hapje en een drankje het gesprek met elkaar
aan.
Over wat je wil nalaten, over hoe je herinnert wilt worden.
Je bent nu nog gezond en nog lang niet in je laatste levensfase.
Het voordeel van het op deze manier te doen is dat je niet zo
emotioneel bent. Je hoeft écht niet alles op die avond te
bespreken, maar maak een begin, sta er bewust bij stil, praat er
over met je dierbaren en doorbreek het taboe rond de dood..
Je wensen zullen in de loop van de tijd veranderen en kunnen
bijgesteld worden, door dit zelf bij te houden en aan te passen
waar nodig kunnen jouw dierbaren, mocht het moment daar
zijn, een uitvaart regelen waarvan iedereen zegt: Ja, dit was
echt zoals hij/ zij was, zoals we hem/ haar kennen en zullen
herinneren.
Mijn wens is: denk na over de dood, praat over de dood,
“Maak de dood gewoon”
Wil je hiervoor een wensenboekje? Stuur me even een berichtje
en ik zorg dat het naar je toekomt