Mijn telefoon gaat op een druilerige middag, ik krijg Lieke aan de lijn en ze 
vraagt me of ik haar en Joël kan bijstaan omdat ze over een paar dagen hun 
zwangerschap van 16 weken gaan afbreken. 
Ik schrik toch altijd even van zulke telefoontjes maar herpak me snel en zeg dat
ik ze zeker kan bijstaan.
We spreken voor de volgende dag af en als ik bij ze aanbel word ik welkom
geheten door twee lieve schatten van mensen.
Ze vertellen me dat de tweelingzwangerschap al problematisch is vanaf 13
weken. Er heeft nog een behandeling plaatsgevonden maar die had niet het
gewenste resultaat. En dat ze nu, uit liefde hebben besloten om de
zwangerschap af te breken.. wat bewonderenswaardig, en wat een liefde en
kracht heb je dan.
Ze geven aan dat ze een wateropbaring willen en een crematie, ik leg uit wat
daar voor nodig is. Ik heb al een mooie kleine wikkeldoek gemaakt en geef deze
aan de ouders, ook heb ik alvast een mandje meegenomen waar de kindjes, op
de dag van de crematie, ingelegd kunnen worden.
Na nog wat met elkaar gesproken te hebben ga ik naar huis, wetende dat deze
ouders er alles aan zullen doen om hun kindjes in liefde te ontvangen maar ook
tegelijk moeten laten gaan.
Na de geboorte gaat het gezin naar huis, waar ze drie dierbare en waardevolle
dagen hebben et elkaar.
Ook komt de fotograf van Stichting Still om mooie momenten vast te leggen.
Op de dag van de crematie is het zulk vreselijk slecht weer; de hemel huilt heel
hard mee met Joël en Lieke. Ik ben ruim op tijd bij het crematorium en zorg
ervoor dat het schapenvachtje, waarop het mandje straks neergezet kan
worden klaarligt, en steek alvast de kaarsjes aan.
In de stromende regen komt Lieke aanlopen. “Joël komt op de fiets”zegt ze.
Op dat moment komt hij het terrein oprijden in zijn doorweekte regenpak. In
een flits denk ik: “Waar zijn de kindjes”..
Joël parkeert zijn fiets tegen de muur en haalt heel voorzichtig de fietstas van
de bagagedrager, gaat naar binnen en zet de tas op de stoel.
Samen halen ze met heel veel liefde het mandje eruit en zetten het op het
schapenvachtje, bij de twee beertjes en de kaarsjes die klaarstaan.
“Ik heb in mijn leven de hele wereld over gefietst” zegt Joël, “dit ritje wilde ik
heel graag met mijn kinderen doen”. Wat een kracht!!
We hebben een intiem samenzijn met elkaar, praten over de afgelopen dagen
en ik zie dat de liefde deze mensen bindt en vasthoudt, nog even zijn ze met
zijn vieren en dan komt het moment dat ze voorgoed afscheid moeten nemen
van hun lieve schatten..