Het is een mooie voorjaarsdag als ik bij de familie binnenstap om de uitvaart te
bespreken van een hardwerkende, praktisch ingestelde man en vader. Moeder en twee dochters zitten aan de keukentafel en vertellen hun wensen.
Er komt gelijk iets belangrijks ter sprake; de familie heeft 50 jaar geleden hun 4 jarig dochtertje en zusje verloren bij een tragisch ongeval op hun vakantieadres in Frankrijk. Dit meisje is in Nederland begraven.
De wens van moeder is; zouden de resten die er nog zijn, mee mogen met vader op zijn laatste reis? Dit was een wens van de ouders, dit hadden ze samen bij leven besproken. Wat een bijzondere verzoek…ik geef aan dat ik er alles aan zal doen om te kijken wat er mogelijk is..
Ik neem contact op met de begraafplaats en leg de situatie uit. Hier krijg ik de volledige medewerking en de het graf wordt geopend.
Na 50 jaar is er weinig tastbaars, maar toch kan ik wat aan de familie
overhandigen en als ik bij hen kom om deze kostbare schat aan ze te geven zijn ze dankbaar; na al die jaren zijn ze weer als compleet gezin bij elkaar.
Er worden onuitgesproken woorden gezegd, er worden tranen gelaten, en er
wordt vreselijk veel liefde gevoeld. De zussen geven aan dat ze er op dit moment echt voor elkaar zijn, ze staan samen, én dat dit het moment is waarop ze als zussen afscheid kunnen nemen van hun zusje. 50 jaar geleden werden ze niet betrokken en waren ze niet aanwezig bij haar begrafenis en hebben ze geen afscheid van haar kunnen nemen. Deze dag komt alles samen, wat intens en wat een liefde..
Er ligt een prachtig mooi geborduurd lapje klaar. Daar worden de kleine resten opgelegd. Dit pakketje krijgt een plekje bij vader in de kist samen met nog een paar dierbare en persoonlijke spullen.
Voor de familie is de cirkel rond; vader en dochter na 50 jaar weer samen,
door liefde verbonden..
De uitvaart wordt heel speciaal, verdriet en dankbaarheid gaan hier hand in
hand en alles komt samen op een mooie, rustige en zonnige lentedag.
En dan kunnen zeggen: Zo moet het zijn, nu is het goed, nu klopt het…
Dankbaar dat ik deze lieve mensen mocht begeleiden..